Paslı bir çivinin sırtına yükleyip bu kırık dünyayı
Beynime çakıyorum tüm gizli satırları
Tüyden bir bulut havalanıyor
Sana seriyorum beynimin kıvrılmış çarşaflarını…
Suda yanıyor bir avuç gök
Adını biliyorum bıçak sırtı yüreğimle…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tebrikler hocam. Duygulu bir şiir okuttunuz. Kaleminiz daim olsun. Antolojimle tam puan. Dostluk ve muhabbetle; sevgiyle kalın. Günay Özdemir
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta