Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İnadına Vatanım ve İnadına ANADOLUM diyorum, eline sağlık, güzel kaleminiz daim olsun...Tebrikler Şiire ve Şaire...
Her bir yanın evliyalar yatağı
İlim irfan saygı sevgi otağı
Gördüm gurbet eli şeytan batağı
Yüzünden dökülür ar Anadolum.
Vatanım, güzel Anadolum sizi yürekten yakmış Sayın Ozanım. Kutluyorum.
Saygılarımla
İsmail Doğan
Canım OZAN anadolu sevdası mı kalbine düştü sana bir kucak sevgi dolu selam şiirin yine çok güzel
Derdinle dertlenip yanmazsam eğer
Uğruna bu canı vermezsem eğer
Düşmanı üstünden kovmazsam eğer
Çekip bir köşe de vur Anadolum.
----- anlamlı ve müthiş
ya bugün cok duyguluyum, ya da anadolum burnumda tütüyor, aglamamak icin bogusuyorum... sabahimi bereketlendirir bu kutsal damlalar, özlem damlalari... yüregime inmiyor ya, sadece yanagimi oksuyor üstelik... burada takilmistim, devam ettim okumaya
Her bir yanın evliyalar yatağı
İlim irfan saygı sevgi otağı
Gördüm gurbet eli şeytan batağı
Yüzünden dökülür ar Anadolum.
elinize, yüreginize saglik... cok güzel dizeler, misralar, cok ilik ve sirin akan dere suyu gibiydi... anadoluda dereleri cok gezmistim kücükken, kimi kayalikli, kimi yemyesil, kimi...kimi... neden simdi okudum ki sanki...cok özledigim icin dere suyuydu belki...
Derdinle dertlenip yanmazsam eğer
Uğruna bu canı vermezsem eğer
Düşmanı üstünden kovmazsam eğer
Çekip bir köşe de vur Anadolum.
Sevgili Ozan şerafettin Hansu:
Su gibi akmış şiirin.
Tebrik ediyor başarıların devamını diliyor sevgi ile gözlerinden öpüyorum.
Allah'a emanet ol Aziz Kardeşim.
Ozan Serafettin gardasim cok güzel bir siir olmus,Anadolu dolu yüreginden öpüyorum,,
Duygularin sahlanmis ki göklerde
Baglidir yüregin saglam köklerde,
Avrupa kapinda kapi bekler de
Seninle olamaz bir anadolum
Selam gurbetten gurbete
Hasretinden her gün zâra düş oldum
Namerdin bağında sarardım soldum
Bu derdime derman ben sen de buldum
Yarama bir merhem sür Anadolum.
Derdinle dertlenip yanmazsam eğer
Uğruna bu canı vermezsem eğer
Düşmanı üstünden kovmazsam eğer
Çekip bir köşe de vur Anadolum.
Sevgili Kardeşim Şerafettin bey yüreğin anadolu seliyle coşmuş harıka duygular kalemine yüreğine sağlık kutlarım o güçlü kalemine hayranlığımı ifade edemem yüce Rabbimiz yar yardımcın olsun bu güzel şiirini okuyunca duygulanmamak elde değil selam ve saygılarımla Tuncay Akdeniz
Çok güzel bir yorumla yazılmış,güzel ve anlamlı bir şiir.Tebrik edrim.
Mürsel Adıgüzel
Anadolu hasreti düşmüş dizelere. Tebrikler. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 34 tane yorum bulunmakta