Yaşıyordum tasasız gençliği bir rûyâda,
Bana İstanbul’u İstanbul eden dünyâda.
Zevke düşkünlüğü çekmekte idim ağrı gibi,
Düşünürken gece gündüz, yarı sarhoş, asabî,
Bende fâtihliğe benzer ulu bir hâl sezdim,
Ve o îmânla bütün yurdu dolaştım, gezdim.
Tanıdım insanının zevkıni, her âdetini,
Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey.
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana.
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.
Devamını Oku
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana.
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta