Anadolu’da Canların Susturulmaları

Erdebil şehrinde bir güneş doğdu,
Şah İbrahim Veli, aslı nurdandır.
İrfanıyla cehlin karanlık boğdu,
Hünkar ile soyu aynı kordandır.

Üç kere gelerek yurdu dolandı,
Mezirme köyünde ikrar tazeledi.
Asası vurunca sular uyandı,
Talibin gönlünü aşkla eledi.

Dedesi Saffettin, babası Ali,
Musa-i Kazım’dan gelir bu halı.
Tutunur kadimden imanın dalı,
Ecdadın mirası bize kârdandır.

Lakin zaman döndü, kuruldu pazar,
Siyaset kalemi gerçeği bozar.
İlber hoca der ki; "Bu siyasi zarar,"
Mürşidin feryadı dilsiz zârdandır.

Yavuz ile İsmail kılıç çektiler,
Arada masumun kanın döktüler.
Ocaklar üstüne korku ektiler,
O günden kalan dert bize yardandır.

Karadirek yandı, sırlar gizlendi,
Mürşitler sürülüp yollar gözlendi.
Hafıza silindi, tarihler yendi,
Asıl sızı kalbe inen nârdandır.

Susturma dediler canın kastına,
Hüküm giydirdiler derviş postuna.
Lakin güneş doğar dağın üstüne,
Işık sızar her gün ballı kardan dır.

Gerçeği sorarsan kökleri derinde,
Ecdadım bekliyor hala yerinde.
Kalemsiz Şair’in her bir şiirinde,
Doğruyu söylemek eski ar’dandır.