Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Anadolu
Bir haritanın ortasında duran toprak değil yalnızca
evlerin iç avlusu, tandırın ılıklığı, göğsün en derin odası.
Sabah, köy çeşmesinin bakırına düşen ilk ışıkla uyanır,
öğle, kervansaray gölgesinde yumuşar,
akşam, ocak başında demlenen sabrın kokusuyla derlenir.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta