Benim dağım beyaz giyerdi kış gelmeden
türkülenirdi buğusu Munzur’un
meşede palamut gülerdi, suda balık
ve koklaşırdı Zel bulutlarla.
Şimdi yılların ardında, bu şehirdeyim.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Çok özel ve çok güzel bir şiir.Tebrikler
özlemek bir anlık bir zamanın sıkışığı.
hep düşünüyorum neden erkek çocuklar hep tabancayla oynamayı sevdiler.
ve neden kızlar hep hemşire oldu oyunlarda.
hayat. oyunbazların işi galiba...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta