'Adam' anadan doğma hüzünlüydü.
Böyle düşünüyordu. Düşüncesinde de içtendi.
Düşünceleri içinde kendini yalnız buluyor bunun acısını çekiyordu.
Yitip giden zamanın dipsiz derinliklerine inmekle kalmayip,
Karanlıklarında kendini boğuyordu.
Tutkularını sınırlayan geçmişin karanlıkları
Ruhsal acı gibi derin, bedensel ateş gibi sürekli,
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




Hüzün; her ne demekse onun bilinmezliğinde -ruhsal savaş'ı- yalnızca şiir'e değil
hayata da bir vedaydı...
.........................................................
Bazı insanların gülerken bile gözlerinde o hüzün hiç kaybolmaz ya..Gülüşleri bile hüzün doludur..Öyle bir yüz geliverdi gözümün önüne..Yaşama merhabayla başlıyor hüzün sanırım...Hüzünlerle yaşamak yaşayabilmek başarı sanırım...
Ustaca bir şiirdi..Kutlarım..saygımla..
'Hüzün; her ne demekse onun bilinmezliğinde ruhsal savaş'ı- yalnızca şiir'e değil
hayata da bir vedaydı...'
........
Tebrikler .
geriye dönüşün olacağını öylesine biliyor ki oysa...
yazmak bir hastalık ama tedavi eden bir hastalık...
tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta