Ana, yine ben yüreğimin hapishanesindeyim
Biraz buruk, biraz gözü yaşlı ve biraz hisliyim
Hangi perdeyi aralayıp da uzaklara baksam
Havalar boz bulanık bir şeyler de göremiyorum
…
Ana, nicedir ah ederek yine hicranlardayım
Ağladığımı, sızlandığımı kim görür, kim bilir?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta