Ana Şiiri - Hasan Muslu

Geceme çöktü sensizliğin karası,
Adını ansam titrer yüreğimin yarası…
Bir vedayı bile çok gördü kader bana,
Elini tutamadım senin giderken ana…

Toprak aldı seni sessiz kucağına,
Ben kaldım hasretin en koyu yanına…
Bir gülüşün yeterdi dünyalara,
Şimdi sığmıyor yokluğun bu cana…

Vedası yok bu gidişin ana…
Şimdi içimde kanayan bir yara…
Bir el sallayamadan kaybettim seni,
Ömrüm sensiz, acım hep taze Ana.

Duvarda asılı kaldı sesin ana,
oğlum” deyişin çınlar kulağımda hâlâ…
Kokun sinmiş yastığına, odana,
Sarılır ağlarım geceler boyu senin yastığına.

Hangi sabah sensiz doğar söyle,
Hangi yüz güler eskisi gibi böyle…
Yarım kaldı içimde ne varsa,
Ömrüm sen'siz acım hep taze Ana

Azrail geldi, sustu bütün sözler,
Gözümde dondu sana bakan gözler…
Sarılamadan kopardı seni benden,
Ömrüm sen'siz acım hep taze Ana

Vedası yok bu gidişin ana…
İçimde kanayan bir yara…
Bir el sallayamadan kaybettim seni,
Ömrüm dar, acım hep taze Ana