İrkilerek uyanmışım; gözlerimde uyku mahmurluğu odada volta atarken kıyafetlerimle kavga halindeyim, akşamdan kalma bir surat ifadesi yansımış aynaya baktıkça kendimden kaçıyorum, üşüyorum soğuk mu yalnızlık mı beni titreten ayrıştıramıyorum, dalgınım ya bir şeyler olacak bu gün, ya da olacaklar bir yere varıp dayanacak hissedebiliyorum, ama korkuyorum.
Sokağa çıktığımda düşüncelerimdeki gel-gitler o an da kendi içinde eriyor, ne güzel diyorum yağmur sonrası açan güneş, ne güzel tebessümleri yüzünde insanları görmek, Yürüdükçe korkularımdan arınıyorum, ne güzel an ı yaşamak, an da nefes almak. Sen ne güzelsin.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Yok yere dememiş Üstad 'Yaşamak güzel şey be Kardeşim' diye...
Önemli olan sıkı sarılabilmek yaşamın yakasından...
Tebrikler Dost.
Güzel zamanlarınız olsun hep.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta