Günlerden yokluğun aylardan sensizlik
Mevsimlerde hüzün gökte acı yağıyor sanki
Kuşlar uçmaya korkuyor güller açmaya
Ya da ben sensiz yaşamaya korkuyorum
Bundan olsa gerek tüm yaşananları görmüyorum
Zaman ısısız çöllerin ninnisini fısıldar kulağıma
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta