Deniz aşırı topraklar aştım geldim, Flumen.
Kızıl gülleri bıraktım ardımda,
Fecri kıskandıran kızıllığın onlara sadakati
Borç bilip kapılmasınlar diye karamsarlığa.
Kırgın kırlangıçlar gördüm evveliyatından önce, Mağrur bakışlarla yaradılışını küçümseyen.
Kıskanır gibiydiler, göç rotalarına bir şerh koymuş edasıyla, nefreti sana borç bilen.
Hülyalarımı süsleyen,
Heyulasıyla benliğimi esir alıp özlüğümü geniş meşrebine hapseden,
kırlangıçların lanetine mahzar olan Flumen.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta