Ama Sen Yoksun Şiiri - Yaren Atalar

AMA SEN YOKSUN

Akşam yasını serdi evinin üstüne.
Odalar karardı, duvarlar sustu.
Senden kalan ıssızlık köşelere sindi.
Eşik dönüşüne hasret kaldı.
Ama sen yoksun.

Kediler geceleri kapının önünde ağlıyor.
Biri basamağa kıvrılıyor,
biri mutfaktaki köşene bakıyor
En küçük seste kulakları ürperiyor,
ayaklarının tınısını arıyorlar.
Ellerinden mahrum başları öksüz,
bakışları yetim kaldı.
Kapıya çöken bekleyişleri
gecenin bağrında sessiz bir ağıt.
Ama sen yoksun.

Her sabah diyaliz arabası gelirdi seni almaya.
Motor sesiyle evin yüreğine bir sızı düşerdi.
Bastonuna yaslanır, ağır ağır giderdin.
Ardından kapı öylece açık kalır,
sabah sensiz biraz daha kararırdı.
Şimdi o tanıdık ses duyulmuyor.
Bastonunun tıkırtısı kesildi.
Seni götürüp geri getiren yollar
bu kez dönüşünü yitirdi.
Ama sen yoksun.

İstinat duvarının önündeki kum yığınına baktım.
Rüzgâr yüzünü savurmuş, yağmur dövmüş.
Seni yolcu ettiğim yerde masa duruyor.
Ayağı kırık sandalye yanı başında.
İki suskun şahit gibi
son vedanı koynunda saklıyorlar.
O gün orada durmuş,
zaman önünden geçip gitmiş.
Ama sen yoksun.

Güller solmuş, böğürtlenler kararmış.
Asmadaki üzümler küpe küpe sarkmış.
Evin arkasında resim çektirdiğimiz yerde
ince yollar dağların göğsüne dolanmış,
uzaklar hüzne kesmiş.
Bir vakit yan yana durduğumuz o manzaraya
yokluğun kara bir tül gibi inmiş.
Ama sen yoksun.

Merdivenlerin taşlarına baktım uzun uzun.
Kaç kez indin, kaç kez çıktın kim bilir.
Adımlarının hatırası basamaklara sinmiş.
Taşlar ayak sesine hasret,
merdivenler sensizliğe çıkıyor artık.
Ama sen yoksun.

Garaj dağılmış, balkon mahzun kalmış.
Suladığın çiçeklerin boynu bükülmüş.
Hortum bir köşede kıvrılıp susmuş,
elinin sıcaklığına hasret.
Dokunduğun her şeyin üstünde
ayrılığın ince külü kalmış.
Ama sen yoksun.

Bastonun dayadığın köşede.
Montun askıda, omuzlarının hatırasıyla ağır.
Duvardaki resmin hâlâ bize bakıyor.
Yüzün bir çerçeveye sığmış,
yokluğun koca bir eve sığmıyor.

Kedilerin yetim,
çiçeklerin mahzun,
bastonun sahipsiz.

Her şey bıraktığın yerde.
Bir tek senin yerin bomboş.

Ama sen yoksun.