Altmışbeş Yaş Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir varmış Bir yokmuş, zaman dediğin
bir nehir gibi akar, çağlar, coşar içimde
Basamakla çıkılan yokuşun
son durağına yaklaşmaktayım
65 basamak, 65'inci yaşımda.

Gün ışığı perdeyi yokluyor usulca
yine erken uyandım, alışkınım
Yatak ılık, çarşaf yeni, yorgan temiz,
sol yanımda bir uyku daha bitmiş
Ne güzel;
üşümemek ve kaygısız kalmak sabaha
çayın demlenmesini beklemek.
Beklemek
Sabahı, çayı, seni
Ve elimin saçlarına değmesini...

Şimdi anlıyorum hayatıma dokunan
birçok dostun vefasını,
Kaç mevsimdir dökülüyor içimdeki o eski bahçe,
puslu bir havada, hatıralar usulca soluyor akşamla.
Bir gece daha devriliyor üstüme gölgeleri ile

65 yaş dile kolay
kaç mevsim geçti üzerimden bilmedim
Kaç baharı selamladım perde arkasından
Yaralarım kabuk bağladı
Bazıları hala sızlıyor yokluğund
gidenler gitti kalanlarla yetindim.
Her acı da biraz daha büyüdüm,
biraz daha insan oldum.
Her ayrılık da biraz daha çoğaldım içimde
Şimdi vakti;
Usulca gülümsemenin geçmişe
Ve cesaretle bakmanın
Hala gelecek o güzel günlere...