Güzel gördüm mü duramıyorum bakmadan.
O yüzden göstermeli yüzünü saklamadan.
İzin ver seyredeyim seni uzaktan uzaktan.
Gözlerine dalıp gitmek yenmiyor tadından.
Senden tek beklediğim benim bir bakış.
Bahsetmedim kimseye senden,
Sadece gözlerine baktım.
Çıkarmadım aşkımı kafesten,
Kalbimde besleyip baktım.
İncitir seni diye sustum.
Islatırken yine yüzümü gözyaşlarım,
Anlarlar ki seni düşünmeye başladım.
Aslında benim yüzüm hiç kurumaz,
Bedenim seni sevdiğimi asla saklamaz.
Dakika başı su çarpıyorum yüzüme,
Yazasım geliyor uyku vaktimle beraber
Uyuyacağım diye yazamıyorum
Yazamıyorum diyeyse uyuyamıyorum
Her ikisi de gidiyor yine beraber
Bazen de uyumayıp yazıyorum
Ne ıstırap verirse versin umurumda mı dünya?
Ateş yaksın, su boğsun, taşlar vursun kafama.
Sunduğu nefretiyle beni pes ettirecek güya.
Bilmiyor ki ben sevmeyi seviyorum.
Ergenliğimi aşk ile vurmaya çalıştı da yılmadım.
Narin, hafif bir müzik eşliğinde;
Seyre dalmışım, bakıyorum gözlerine.
Doldukça otobüs, artıyor güzelliğin;
Ah unuttum! Hangi durakta ineceğim?
Aman güzel, bak bana;
Kalabalığın içinde yapayalnızım.
Bir ben varım dünyada,
Bir de kime baksam gördüğüm sen.
Bir de kimsede göremediğim sen.
Herkes bana uzak, ben sana.
Bozkırın aç gözlü insanları diyordu Yunus, gece başka gündüz başka. Bir tarafı düşünceli, yardımsever; diğer tarafı para göz, acımasız bir toplum. Hava açıkken herkes işinde, pus inince kimin eli kimin cebinde...
Bu durumu fakirliğe de bağlamıştı Yunus. Kıyamamıştı insanlarına. Belki de haklıydı, o zamanın koşullarını bilmek zor. Ama şu anki koşullara bakınca iyi niyet gözetemiyorum bu sefer o bozkırın insanları için. Gece para peşinde koşanlar, komşusunun hakkına girenler, çalanlar, çırpanlar artık gündüz kendilerini kamufle etme gereği bile duymuyorlar. Pus inmesini beklemiyor, göz göre göre çalıyor, hakka giriyorlar.
Yunus'un anlattıklarını ilk okuduğumda günümüze çok benzetmiştim. Bozkırın bu insanlarına duyduğum umut bir anlık yeniden yeşermişti. Ama düşündükçe devirlerin arasındaki bağ gitgide koptu. Çünkü anlatılana göre eski devirde açlık her eve hükmediyor, Moğollar, Haçlılar, eşkıyalar kol geziyor; ölüm akıllardan çıkmıyor; bu yüzden de maddeyi hiç bulamamış insanlar mânâyı düşünmeye vakit bulamıyormuş. Şimdi hiç öyle mi? Maddeyi bulan şükretmek yerine azıyor, fazlası için zulmediyor. Olan, olmayana vereceğine olmayandan dahasını almak için yarışıyor. Fakirin kelime anlamı daha az çalan olmuş da çalmak marifet hâle gelmiş durumda. Zengin varlığına güvenip Hakk'a karşı gelirken fakir ona az çaldırdığı için Hakk'a küskün. Mânâsızlıklar almış başını giderken mânâ peşinde olan kalmadı. Herkes çarkın bir parçası olmaya çalışıyor.
Halbuki öyle anlatmıyor Yunus. Maddesizlik mânâyı getirmiş o dönemde. Aslanlı Hünkâr Hacı Bektaş Veli, Taptuk Emre, Mevlana Celaleddin Rumi, ahiler, abdallar, dervişler... Hepsi tam da ihtiyaç duyulan anda halkın arzıyla yükselmiş de yükselmiş. Halk kendini kurtarmak için doğru yöne yönelmiş, harika bir refleks göstermiş. Suya düşüp yılana sarılmamış, musibetleri gönderenin hürmetine suya da yılana da sevgi göstermiş. Hırs ile nefret ile kin ile yaşam olmayacağını anlayanlar gerçek mânâya yönelmiş. Karnı acıkan ruhunu doyurmuş da doymuş da doymuş.
Ah zavallı insancıklar! Karnı aç olup da hiç doyamayanlar. Simit yetmiyor, döner yetmiyor, kebap yetmiyor, bir öğünde koca bir hayvanı yiyor yine yetmiyor. Halbuki ruhunu biraz beslese, o kadar yiyecekle doymayan midesi bir zeytinle dolup taşacak. Bir bedenine on ev almış da yattığı bir odası kendine dar gelen, mutluluğu on birinci evde sanan gariban. Bilmiyor ki ruhunu sığdıracak iki metre kare yer ayarlasa orası ona ova gelecek. İşte bu yüzden umudum yok şimdiki bozkır insanlarından. Yanlışı yanlış yaptığını bilmeden yapıyor da şaştıkları yolda emin adımlarla ilerliyorlar.
Büssürü kağıdım var.
Büssürü şiir sığar.
Ama şiir yazmaya ne hâlim,
Ne de yanımda sen var.
İste, sana harcim tüm kağıtları.
Eriyip yitip giderken seven canlar
Yaşanır birtakım serencamlar
Bu yazdıklarımı yalnız seven anlar
Çünkü bunlar aşkı ortaya seren anlar.
Bir adam varmış hiç sevilmemiş
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!