Allah'tan başka kimsemiz yok

Yorulduk artık,
İnsanlara güçlü görünmekten.
İçimiz paramparça iken
“İyiyim” demekten yorulduk.
Omzumuzda dünya,
Kalbimizde suskun bir çığlık var
Ve kimse duymuyor.
Gittik kapılara,
İnsan sandıklarımızın kapısına.
Bir selam verdik,
Bir hal hatır sorduk,
Ama sırtımızı döndüğümüzde
Unutulduk.
Meğer ne kadar yalnızmış insan,
Kalabalıklar içindeyken bile.
Kırıldık…
Hem de en güvendiklerimizden.
Sözüne “söz” diye inandıklarımızdan.
Kalbimizi emanet ettiklerimiz
En sessiz yerinden vurdu bizi.
Ve anladık ki
Bu dünyada
Allah’tan başka kimsemiz yok.
Geceler uzun,
Dertler ağır.
Yastığa baş koyduğumuzda
Gözyaşımızı silecek
Bir el yok.
Ama seccade biliyor halimizi,
Dua tanıyor sesimizi.
Herkes giderken
Biz Rabbimize geldik.
Herkes sırtını dönerken
Biz secdeye kapandık.
Çünkü insan unutur,
İnsan vazgeçer,
Ama Allah kulunu unutmaz.
Bazen sustuk,
Çünkü anlatınca geçmedi.
Bazen ağladık,
Çünkü sabır da zorladı.
Ama her defasında
“Allah yeter” dedik,
Bir ip gibi sarıldık bu söze.
Ne dost kaldı,
Ne vefa.
Ne tutulan sözler,
Ne yarım bırakılmayan dualar.
Ama hâlâ göğe açılan ellerimiz var,
Ve hâlâ cevap veren bir Rabbimiz.
Belki kimse anlamadı bizi,
Belki kimse görmedi içimizdeki enkazı.
Ama Allah gördü.
Allah bildi.
Ve bu yetti bize.
Şimdi sorarlarsa
“Nasıl ayakta kaldın?” diye,
Başımızı eğip deriz ki:
Allah’tan başka kimsemiz yoktu,
Ama O
Herkese bedeldi..