İnsanlar, hep mutlu görünmeye çalışıyorlar,
Oysa Dünya kutuplardan basık, gökyüzü dar!
Sarmışken dört bir yanlarını aşılmaz duvarlar,
Köleler, özgürlüklerini kuşların kanatlarında arıyorlar!
Kimileri, uzun yelkenliler ile denizlere açılıyor,
Kimileri, şişme botlarıyla, bir umuda yol alıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta