Bir gün allahın üvey kulu öz kulunu aramaya çıkmış yola,
Koşturmuş sağa sola, gördüğü tüm insanlara yalvarmış;
Bana allahın öz kulunu göstterin.
Üvey kullar başlamışlar bağırmaya;
Fetullah,Fetullah...
Onu işaret buyurmuş allah.
Bizler onun izindeyiz senide götürelim al feyiz.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta