İnsanlık yaşarken cahiliye dönemini,
Karanlık sarmıştı bütün âlemi.
Zulümden inliyordu insanların her biri.
Bir güneş doğdu, aydınlattı her yeri:
Allah’ın Rasûlü, âlemlerin efendisi.
Bugün dünya eskisi gibi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Aslında hep bizimle olan ve bir türlü farkında olamadığımız bir özlemle yazılmış... Yüreğinize sağlık... Şiirinizde de yazdığınız gibi umarım Kur'an elde ezberlenen değil, manasıyla öğretilen/öğrenilen kitap olur... Sevgi ve saygıyla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta