Alışkanlıklarımın Şehri Şiiri - Mehmet E ...

Alışkanlıklarımın Şehri

Düşüp kolumu, bacağımı kıracağım sandığım
O taşlı, topraklı bahçede
Bir ceviz ağacımız yoktu o zamanlar;
Dalına salıncak kurup
Çocukluğumu yaprakların arasına saklayacağım bir ağaç…

Taa ki canım babam o fidanı dikene kadar,
Ama artık büyümüştüm çoktan.

Sonra alıştığım o şehrin üzerine
Kışın kapkara sisler çökerdi;
Hava duman, nefesler is kokardı;
Tıklım tıklım otobüslerde
Kesik öksürükler,
Durmadan konuşan gençler yankılanırdı.

O gençlerle birlikte
Geçmişime yürürdüm, okul yollarında;
Yağmurun, karın, çamurun
Gençliğimi filizlendirdiği zamanlardı onlar.
İnsanlar sığınırdı
Adını ezbere bildiğim dükkânların ışığına.

Bu yıl da tütecek
Evimizin bacası;
Her şey yine alışıldığı gibi…
Sadece ben yokum.
Sevgilim, sen yine alıştığın gibi
Pencerelerde mektuplarımı bekleyeceksin.

Şimdi kim bilir,
Anılarımı usulca sarıp seni ararcasına
Gidiyordur kalabalık otobüsler,
Alışkanlıklarımın üstüne üstüne…
Oysa ben bırakmayacaktım
Seni de, alışkanlıklarımı da oralarda.
Toplayıp getirmek istedim
Rengini unuttuğum bir otobüsle;
Direndiniz, gelmediniz.

Ben sana,
Ben o okul yollarına,
Duman kokusuna, kara, çamura, soğuğa
Alışmıştım alışkanlıklarımın şehrinde.

Şimdi burada sadece ben varım;
Bir de alıştığım mektuplar…
Ne olurdu o mektupların içinden
Alışkanlıklarım da çıksa,
Seni de…

Mayıs 1990