Alışamam diyordum yapamam,
Ben bu şehre ait değilim diyordum.
Şimdiler de akıp giden zamana bakınca,
Ne kadar alıştığımı anlıyorum...
İnsan nelere alışıyor şu hayatta
Annenin yokluğuna, babanın yokluğuna dahi alışıyor,
Bir şehre mi alışamayacak,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta