Alışmakla geçti ömrümüz
Yerlere, kişilere, duygulara...
Insanlara alıştık yanımızda ki
Hiçbirini tanımadan geldik
Daha yaşımız kaçtı?
Kimsesizliği öğrendik
Hasreti, yabancılığı öğrendik
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta