Yaşadığım yıllar boyu içimde bana kalan bir yerdir sen.
Acılarımın içinde açan bir tomurcuktun daha filizlenmemiş..
Günden güne bir bebek gibi büyüttüm içimde seni.
Gözyaşlarımla yoğurdum hamurunu,hasretimle büyüttüm...
Umutlarla,hasretle karışık türkülerimdin dilimden düşmeyen.
Öyle birşeydin sen. Acılarım,kederlerimle suladığım bir çiçektin.
Ne su verdim,ne besleyebildim ne de güneş yüzü gösterebildim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
