Alın Teri Şiiri - Ahmet Tabak

Gözlerde hüzün var, yine dopdolu.
Alnını silerken, tozludur kolu.

Sabreder azimle çalışan çocuk,
Küçükken babasız kaldı yavrucuk.

Kalfa uzaklardan bakıyor ona,
“Gel buraya çocuk, şunu tutsana.”

Çalışıyor yorgun değilmiş gibi,
Haramdan uzaktır, temizdir cebi.

Kurumuş dudaklar, solgun yanaklar,
Çalışmaktan yaralanmış ayaklar.

Hakkını verseler, şükür diyecek,
Bir ömür alnının terin silecek.

Yüzünde hüzün var eve girerken,
Yoruldun ya evlat, çıktın çok erken.

Kapıda karşılar onu halası,
Kabul olur yetimlerin duası.

Muhtaçtır aslında insanlar ona,
Öksüze, yetime kucak açsana.

Kazancına bakar, değer vermezler,
Rabbim kıymet verir, bunu bilmezler.

Yetimler, öksüzler ve kimsesizler,
Ses verirler ancak işitilmezler.

Gafletle şikâyet edene inat,
Şükür ehli için döner kâinat.

Duâsı nazlıdır, yükselir arşa,
Yenirse hakları, ne gelir başa?

Kırılır, hassastır yüreği onun,
Alın teri yeter diyeni bulun.

14.11.2025
Ahmet TABAK