Duvarlarını yokluyorum odalrın,
Kendim için yeni pusu arıyorum.
Bir yokuş daha olsun,diğerinin bittiğini sandığım yerde başlayan,
Kayıplardan kayıp beğendiğim bir sanatı işliyorum yazıya,
Tükenen kalemimin sırrına çökerek,
Alnımdan kopya çiziyorum kağıda,
Seni terk etmekten terlemişim,onu anlıyorum.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta