Ali’nin sesinde aşk:
Durgun, sessiz ama derin.
Bir türlü cesaret edilemeyen
ama bir ömür içte saklanan,
şarap gibi yıllanırken iki kişinin suskunluğunu bekliyor.
Onun şiirleri günlük hayatın sıradanlığında derin bir iç ses gibidir. Yalnızlıkla, aşkın kırılganlığıyla ve bazen de sessiz bir umutsuzlukla örülür. Ama her zaman çok "insan"dır. Çünkü Ali aşkı bir şair gibi değil,
bir insan gibi eksik, mahcup ama sahici yaşar.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta