Bir kanarya kadar sarıydı benzi,
Bir vaşak kadar da vahşi,
Hiç öyle görmemiştim Ali Nazik'i..
Ne olabilirdi,
Onu bu kadar uzaklaştıran?
Bir o kadar da kendinden...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




süpeeer...
belli ki aşk
ve öylesine benimsenmiş, özümsenmiş bir sevda
varsn layık olmasın sevilen
ne yücedir ali Nazik gibi seven
merhaba,
içim bir garib oldu bu şiirinizde..
kayboldum sanki...:(
saygılar
Gerçekten nazik olumuş, nâzik düşünceli arkadaşım
duygulu güzel bir anlatim.. siir basarili.. tebrikler saire.. saygilarimla..
Bilemeyiz. O Onun kendi sırrı.
İnce mesajlı bir şiir. Tebrikler.
Pembe umutların bittiği,
Bir yola düşmesinin sebebi,
Neydi?
Kimse bilmedi, kimse bilemedi...
Bu güzel şiiri yazdıran hıkayeyıde bilmek isterdim sevgiler yücel bey
herşey hissedilen ruhta idi..
var olanda olmayanda...sanki masal gibi..
güzel bir şiirdi Yücel bey...tebrikler...
Kutlarım güzel yorumlamışsınız
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta