KENDİMİ ABARTIYORUM
Yaşamımda ‘bildiri’, ‘talimat’ ve ‘öğreti’ gibi insan ruhunu kurutan unsurları şutlamam uzun sürmedi.
Yaklaşım şeklim; ‘şeylerin’ üzerimde yarattığı izlenimleri içinde bulunduğum duygu akışına göre
oluşturmak oldu. Görece bazı anlar haricinde tarzım; etki-tepki bağlamında vahşi, doğrudan, alaycı
ve kışkırtıcı oldu.(Bu nedenle kibarca birçok kez siktir edildim. Kimseye kızmıyorum. haha) Dayatmacı ve sıkıcı olan, kutsal sayılan ve ömrünü tüketip-çürümüş ‘o’ mekanik
alışkanlıkların, insan ruhu üzerinde yanıl ...
Ham,
vahşi,
anlayışsız ve buyurgan varlıkların hükmettiği çürük bi çağ!
Ve onlar
yani; yığınlar!
Tükenişe doğru uygun adım ilerlemekle meşgul.
Tavanı seyrediyorum.
Çıplak ampulden fışkıran, eğri-büğrü ve çirkin,
Işık dalgaları da odada tur atıyor.
Işık ve ‘dalgasıyla’ bir sorunum yok!
Sadece;
Çarptığı ya da sektiği nesnelerde ‘hüznün’ uyanmasına neden oluyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!