Bitmemiş rüyalardan sıçrayıp
Hapsedilmiş ruhumla…
Karanlıklarla boğuşup
Gözlerini arıyor gözlerim.
Çığlık atıyor damarlarım
Kalbim birden hızlanıyor
Yıkık bir şehirde sensiz
Harap acılarımla
Boş sokaklar
Her köşeden sensizlik fışkırıyor belirsizce…
Hafif sis var gecede
Dumanlı birazda yangınlardan
Kasvetli gecelerde unuttum yaşamayı
Kahrolası gündüzler tebessümü unutturan
Sendin ölüme yaklaştıran
Yaşamaya tahammülü kaybettiren…
İmkansız dediklerindi
Var olanı götüren…
Caddeler sensizlik kusuyor duvarlarıyla
Kalabalık yalnızlık haykırıyor bakışlarıyla
Ezmek istediler;
Duygularımı
Perdeler kapatmışlardı gözlerine
At gözlükleriyle ilerlememi istediler benim de
Uzun zaman oldu
Yoktun karanlık
Hüzün dolu gecelerimde,
Karşımdasın şimdi,
Tam karşımda.
Gözlerin gözlerimde,
Hayat kendinden
Neleri beklettiriyor
İnsan öyle sevmek
İstiyor ki
Sığmamak kendi içine
Taşmak dört bir yana
Bir kartal gibiydin
Yükseldikçe büyüdün,
Büyüdükçe yırtıcılaştın
Herkese en yukardan baktın
Senden büyüğü yoktu hayatta.
Zifiri karanlıkta kalmış
Ateş böceği gibiyim
Küçücük bir ışıkla
Karanlığın içinde
Kendime bir aydınlık
Yaratıyorum
Biliyorum bir gün sende gitmek isteyeceksin benden
Sende yenileceksin hayata
Mutlu olduklarınla değil
Kolay gelene kaçacaksın
Belki de sırf bu yüzden
Yaşamak istiyorum seni çılgınca bendeyken
Farkındayım her şeyin
Şimdi yutkunup susma zamanı
Bu alevi yavaş yavaş söndürüp
Kül oluncaya dek
Tek bir söz bile etmemek
Son sözümü bile tıkmak içime
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!