ALİ EFE EVCİM HAYATI
Ali Efe Evcim – Şiirin Kalbinden Gelen Yolculuk
Kelimelerin kâğıda düştüğü ilk günden beri, hayatı anlamaya değil; hissetmeye çalıştı. Dünyanın gürültüsüne karşı kalemini susturmadı. Yaşadığı acılar, gördüğü sevinçler, içinden geçen binbir sessizlik – hepsi birer dizeye dönüştü.
Kimi zaman bir çocuğun gözyaşında, kimi zaman bir gencin hayal kırıklığında buldu ilhamını.
Sokağın dilini de, rüzgârın fısıltısını da duydu. Onun şiiri sadece yazılmadı; yaşandı.
Zamanla kelimeler, onun hem yarası hem ilacı oldu.
Bugün hâlâ, yazdığı her mısrada bir parça geçmiş, bir parça gelecek saklı.
Çünkü onun için şiir: "Söylenemeyeni duyurmanın en eski yolu."
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!