Gün garip bir çocuk gibi eğdi başını.
Güneşin gölgesi düştü sonsuzluğun üstüne.
Uyanınca yüreğimdeki hatıraların,
Bir yıldız gülümsedi uzaklardan gecenin
matemine.
Ve düşünce gözlerin aklımın penceresine,
Aşkım dedim ve son hecede öpüştü dudaklarım,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta