Ben alev almayı bilmezken sende yandım sevgili.
Bir gece ayaz vakti yanan mumun kendini eritmesi gibi,
Titrek bir ışıktı ruhum...
Bedenim zar zor taşırdı onu,
Ben yol alırdım, aheste aheste...
Gözyaşı yerine bir damla kan bulanırdı mendilime,
Ruhum kanardı, bir ayaz vakti.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta