Alesya Gibi

21.05.2003

ŞİİR

TAKİPÇİ

ALESYA GİBİ HAYATI

Şair deme yazarım ve bir hayatım yok henüz

Eserleri

Adın adım kim bu kadın?

Birden bire alınan kararlar sonucunda,doğan yalnızlık çocukları dışında,kimse yok karşında.
Şahsi fikrimdir ki,beni ne kadar çok insan tanırsa,o kadar çok bıçak yönelir kalbime.
Geçen gün birileri,sahte sevgi sözcükleri yağdırırken birilerine,bir ileri bir geri konuşurken birileri birilerine,
Sustum,ama beynimde yankılanan sesin,bana kalbimi çıkartıp veremediğimdendir,sana sarılma isteğim dedi.
Bir hüzündür ki zinhar çözemedim,ve bulamadım nedenini.
Hatırda ve hayatta sen kalırsın belki.
Ben kalamadım çünkü.
Sonra yürüyordum bir sokağın başında hislerim ayaklanıp, kalabalığın içinden sıyrıldığında,beni anımsayacak hatırlayacaksın derken... Sustum,ben bugün sustum ve dinledim içimdeki biri,başka biri.
Sanki ben değil,soru yağmuruna tuttum hepsine cevap verdi,ki karşımdaki hayat olsa bana cevap vermezdi.
O çocuk başkaları yaralamasın diye,kendi kendini öldürdü dedi ve susamadım canıma,sustum sadece.
Sen güle güle gidemezsin,ben de hoşça kalamam,beni bu lanet sokakta arama diye bağıran çocukluğumu,aramıyordum.
Tokamı kaybettiğim günden bu yana,aradığım şeyleri bulamıyorum.
Artık aramıyorum ama,ama içimdeki biri,başka biri.
Bazen nezarete atılmış bir kaplan gibi,demirleri parçalarcasına delik deşik ediyor kalbimdeki odacıkları.
Önüne atılmış bir tutsaklık,debelenip duruyor ama özgürlüğe kavuşamıyor sanki.
Sanki,sanki bir orduyu katletmiş,ama zerre hüznü pişmanlığı yok.
Dinledikçe anlayacaksın piskolojimin bozulduğunu,fazlasıyla yorulduğumu ve bu şehirde boğulduğumu.
Benim hüznüm bana yeter,sokağı geçtim bedenimi terk eder misin ?
Son soruma cevap vermeden,gitti içimden.
Ben de yürüdüm,başka ruhlara doğru gidiyorum.
Yolcuyuz bu aralar...

alesyagibi

GÜNÜN ŞİİRİ

Gözlerimden Çok Yara ...

Cezmi Ersöz

Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...

Devamını Oku

ŞİİRLERİ