Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ne Karun’lar kaldı ne de Haman’lar
Ne Nemrut’lar kaldı ne Firavun’lar
Kurulur huzura yüce divanlar
Her zulmün hesabı sorulur bir gün.
Huzuru mahşerde kalın başına
Yaptıkların tek tek çıkar karşına
Ne desende artık hepsi boşuna
Ettiklerin bir bir görülür bir gün.
Tebrikler hocam yüreğiniz dert görmesin kaleminiz daim olsun nice şiirlere inşallah
Sonsuz saygılarımla
Hayırlı cumalar dilerim
'...Aldanma dünyanın sen gülüşüne
Vurur sillesini kahreder bir gün
Ne malına güven nede mülküne
Yok eder hepisini siler o bir gün...'
Kutlarım Ozanım,
Değerli kaleminizden nice şiirlerinize,
Sağlıcakla şen ve esen kalınız,
Gönül dolusu selam ve saygılarımla.
Emeğinize, yürek sesinize sağlık üstadım. Değerli kaleminizden anlamlı ve güzel bir şiir okudum. Her dörtlük ayrı güzel her satırı ayrı değerde harikalar dökülmüş kaleminizden Kaleminiz daim olsun. Selamlar
Ne güzeldi şiir.. Otur da düşün demiş, nahif bir dille..
Nenem de derdi... * Güvenme malına... Güvenme güzelliğine ... Asla ne oldum deme, ne olacağını düşün...* diye..
Sanırım insanoğlunun gördükçe göresi geliyor...Ve şımardıkça şımarıyor...Unutuyor, bu kısacık dünya konukluğundan geri kalanın, hoş bir seda olduğunu... Ve, hep de zararda oluyor
Kaleminiz daim olsun. Kutluyorum sizi. Emeğinize sağlık.
Geriye doğru dönmeli arada..
"Dünya yerinde ama... Giden ne çok oldu..."
Hep bizden!
O nedenle güvenme sen dünyanın malına, mülküne..
Süsüne, alına..
Sen kendinle kalacaksın yine.
Unutma..
Tebrikler Ozanım..
çok güzel şiirdi ozanım kutluyoruum
ATEŞOĞLO sen ayrılma yolundan
Bir gün olur tutan olmaz kolundan
Herkesin çektiği kendi dilinden
Mizam terazisi kurulur bir gün
Çok güzel dizeler gönlünüze bin bereket olsun efendim..
Keyifle okudum kalemininiz hep çağlasın
Kutlarım kaleminizi, saygıylarımla Hocam...
Dünya bir handır gelenler geçer
Kendini bilenler doğruyu seçer
Herkes ne ektiyse kendisi biçer
Herkes yaptığını bulacak bir gün
Yazan kalemine ve yüreğine sağlık üstadım. Ne de güzel yazmışsın,nazireler de ayrı ayrı güzel yazılmış.
Selamlar ve saygılar...
Herkese farklı mesajlar veren güzel bir şiir okudum kutlarım yüreğinize kaleminize sağlık saygı ve selamlar
Konuşma ey fani ileri ,geri
Kim vefa görmüş,Adem'den beri
Açılır önünde amel defteri
Her şeyin hesabı sorulur bir gün...
Mahmut Çelikgün'üm bunlara kanma
İlyas Ateş,sakın sende inanma
İyi düşün,taşın sorulmaz sanma
Her şeyin hesabı sorulur bir gün...
Çok güzel...muhteşem dizelerine katkı olsun...yüreğine sağlık..selamlar ustam..
Bu şiir ile ilgili 35 tane yorum bulunmakta