Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ve özlemin ıslıklandığı an,
Bir türkü formunda.
Yayla rüzgârları gibidir,
Ağaçların çağırışları...
Hayatın tam ortasından yansıyanlar...
Harabelerden doğrulmaktır hayat...
Değerli DOSTUM'a saygılarımla...
Kaleminiz yorulmasın Tam Puan
Ve özlemin ıslıklandığı an,
Bir türkü formunda.
Yayla rüzgârları gibidir,
Ağaçların çağırışları. ...bir deniz esrarı çözülüyor dilimizden...şiiriniz bunun kanıtı...saygılar
Hayatın iki yakasını biraraya getirmeye çalışan şiire başarılar..İçimizde hep bir umutla yola koyuluyoruz ama ..hayatı toparlamak gerçekten zor.
Tam puanımlar, saygılar şaire :)
Işığın kırıldığı zaman,
Kalbinin yarıldığı,
Direncinin kalmadığı.
İki yakayı birbirine yaklaştırıyor bir vapur,
Her akşam bu kentde;
Bir adam ağlayıp duruyor,
Ellerine düşüyor damlalar,
Süzülüp dağıtıyor mürekkebi.
Yine de, iki yakası birbirine gelmiyor hayatın.
Bu kadere vapurlar ne yapsın! ?
Güzel bir şiir zevkle okudum yürekten kutluyorum Saygılar...
Işığın kırıldığı zaman,
Kalbinin yarıldığı,
Direncinin kalmadığı.
İki yakayı birbirine yaklaştırıyor bir vapur,
Her akşam bu kentde;
Bir adam ağlayıp duruyor,
Ellerine düşüyor damlalar,
Süzülüp dağıtıyor mürekkebi.
Yine de, iki yakası birbirine gelmiyor hayatın.
Bu kadere vapurlar ne yapsın! ?
Çok harikaydı finaliniz.. tebrikler... Gül Doğan
Her akşam bu kentde;
Bir adam ağlayıp duruyor,
Ellerine düşüyor damlalar,
Süzülüp dağıtıyor mürekkebi.
Yine de, iki yakası birbirine gelmiyor hayatın.
Bu kadere vapurlar ne yapsın! ?
HELAL OLSUN VALLA.......SAYGILAR
Bir istanbul kırlması gibi....
Birbirinden etkileyici dizeler hayatın içinde kendine bir yol bulup akıyor...Ama gene olmuyor işte gene birşeyler...
Şiir tam şiir formunda...
Ve özlemin ıslıklandığı an,
Bir türkü formunda....olsa da
Çok güzeldi kutluyorum sayın Fikret Özdal ...
Kutluyorum, içtenlikle ....
şairin yine kendine has özgün bir şiiri..zevkle okudum..sevgiler...
Hüzün-gerçek-özlem-sevgi-zorunluluk öyle güzel örülmüş
yaşatıyor şiiriniz,tebrikler
Bu şiir ile ilgili 30 tane yorum bulunmakta