Albatros Çığlıkları

yağmur sonrası sarı kantaron kokan saçlarını solumak
rüzgârın tenini okşayan nefesinde okşanmak
çekmek! sevgili efkârın kızıllara boşalan kadehinden
ayyaş şafaklara doyasıya seni...

ıslak camlarda kalan
çiseciklerdeki gözyaşlarını emdiğim sabahları
tüttürmek deli deli
elimi attığım degajesinden Salacık’ın

ağaran doruklardan açıp
uçları kristal dökmüş simsiyah kirpikleri
berduş koynun nemli sığlarına bırakmak

körfezin nazlı kıpırtıları yalarken taşlıkları
dallarından
yaban eriklerini düşüren dayanılmazlıklarından
ayılmayan rüyalara yatırmak

kararan bakışlarından böğürtlenlerin içmek ah
saklanıp saklanıp esmer gölgelerine gecelerin
yaramaz çocukların uykularını kaçıran saklambaç şenliğiyle
özgürlüğü çıkarıp sırttan buz mavisi
süzülmek derinliklerine

düş koparırcasına aydan
serilmek kumsalın sırılsıklam eteklerine
titreyen dudaklarından türkülerinin çığırmak

bebek mavisi ham gözlerinden o kaçık aşkların çalmak
alıp kaçmak kuytulara sızmak...

ah! böylesi severken
sakız kokulu koyaklarından
reçine kozacıklarının delinmek diplerine

albatros doğuran sancılarından çılgınlığın
ıslak elbisesinden sıyrılmak
hasretin omuzlarından lâl dökmüş yakamozlarına içimim
akıtmak ah

beyaz çığlıklarından albatrosların
sıcağını düşürmek
kapamak cıvıltılarına kanatları sevgili!

Akatalpa sayı 271