Kışla avlusunda şafağa karşı nöbetteyim
Ellerim dizlerim sarhoşçasına titrek
Attığım adımlarla çıtırdayan kuru gevrek dallar
Omuz hizamda kılıç kalkan ekibinin hışırtıları
Menzilimi karartan kuru yapraklar
Yerden gök yüzüne uzanan rüzgar peşmergesi
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta