Çoğu insan açlık sınırında yaşıyor,
Çekilen çile kader mi diye soruyor,
Emeğimiz artık geçim için yetmiyor,
Alanlara sığmayız, yürüyelim birlikte.
Ulusal bilinci gelişen çabuk uyanır,
Kendi özüne, kendi gücüne dayanır
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta