Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şehir ve insan çelişkisi bütün zamanlarda hep var olmuştur ve olacaktır da.
Bu çelişkiyi varlaştıran sorunsal öylesine çoktur ki.
Yaşam denemelerimiz her bir edim üzerinden yoğun düşüncelerin doğmasına olanak tanır ve o düşünceleri şiir pratiğimizin gücü oranında dizelere taşırız.
Büyük yazmalar böylesi gerekliğin uzantısından doğar.
Genel yaşamın içinden sayısız özel yaşamları düşünür ve onları lirizmin sıkı gözeneklerinden geçirip rafine ederek kalıcı kılarız.
Bu şiirde olduğu gibi.
Harika bir izleksel uğraştı.Bir nadide söz akışıydı.
Duruydu;etkisi oldukça duyumsanacak türdendi.
İlgiyle okudum.Çünkü okumak bir emektir ve bu şiir ilgiyle okunmaya değiyordu.
Özeni/emeği tebrik ediyorum.
Erdemle.
Anne yüreği ve şair kalemi birleşince ....kutluyorum.
KEYİF ALARAK OKUDUĞUM GÜZEL ŞİİRİ YAZAN YÜREĞİNİZE SAĞLIK...KUTLUYORUM EMEĞİNİZİ...SEVGİLERİMLE.
Yürek sesiydi....içten ve derinden...Beğeniyle okudum..sayın özdemir'i bu güzel çalışması için tebrik ediyorum..sevgiyle..
Harikasınız
Çok güzeldi yüreğinize emeğinize sağlık
Saygılar kaleminize
Yeni yılın tüm insanlığa ve ülkemize barış, mutluluk getirmesi dileğiyle yeni yılınızı kutlu olsun nice nice yıllara
Karamanlı Aşık Çağlari
... Alacaklıyım ...
Duygusal, duygusal olduğu kadar çağdaş anlayış içeren, gerçekleri çekincesizce dile getiren şiiriniz içimi ürpertiyor. Demek ki, acımasız gerçekler insanın yakasına yapışınca, yaşamın sillesini yiyen
insanoğlunun durumunu düşünmek var!.. Kutluyor, başarılar diliyorum........+10
Kanatları çıkmaya görsün vakit gelmiş demektir. Uçacaklardır yuvadan, sen hep yanında olmalarını istesende hayat denen olguyu onlar da tadacaklardır iyisiyle kötüsüyle. Ama her an sana ihtiyaç duyacaklar üzülme, onlar senden uzakta olsalarda yürekleri seninle. Yüreğine sağlık, sevgilerimle
Ahtım var ama.
Alacaklıyım o kentlerden..
İki can, cananım sizde…
Karartmayın gökyüzünü..
Işıklarınız aydınlatsın geçtikleri yolları..
Değmesin ayakları hiçbir engele.
Şehrin güneşi..
Isıt …! Üşütme yüreklerini
Gözünüzden ıramadığınız, ayrılmaya kıyamadığınız ancak şartların mecbur ettiği, çok sevdiklerinizin hasretiyle yazıldığı belli olan bu güzel şiirinizden dolayı(Tüm şiirleriniz güzel) kutluyorum yüreğinizi. güzel paylaşımlar dileğimle...
Cok cok guzeldi:) huzunlude olsa yureginize saglik guzellikler sizinle olsun saygilar***Tam Puan***
Cok cok guzeldi:) huzunlude olsa yureginize saglik guzellikler sizinle olsun saygilar***Tam Puan***
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta