Alabora oldum…
Bitmeyen bir nefret rüzgârında, alabora oldum.
İçimin karanlık yanı, dinlemiyor mantığımı,
Öyle bir sarsıldım ki; hayatın gel-gidinden,
İnancım terk etti, bu gece yüreğimi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta