Alabora Şiiri - Mesut Sav

Dokunmadan da sevebikliyormuş insan.
Görmeden de sevebiliyormuş.
Uzakların bir önemi yokmuş.
Önemli olan kalbin sevmesiymiş.

Bir sesin tınısında kaybolup gitmek.
Bir cümlenin kıyısında demir atmak gibi.
Tenin soğuğu değil,ruhun ateşiymiş.
İnsanı kendine yeniden getiren.

Sadece sensizlik deyip sussam.
Sessizliğimde sesin yankılansa...
İçimde kopan fırtınada gemim alabora.
Bir sen kurtarabilirsin beni bu karanlıktan.