Al Sancak Şiiri - Emrullah Çelik

Semânın bağrına çekmiş hilâlin nûrunu Hak,
Kızıl bir âyet olmuş dalgalanmış yüce bayrak.

Ne yalnız bezsin ey sancak, ne sırf rengin kızıldır,
Senin her telinde bir şehîdin son nefesi vardır.

Sipâhiler yürürken at kişner ufuklarında,
Seninle titrer idi düşmanın en son hudûdunda.

Bir annenin duâsı sinmiştir nakşına senin,
Yetîm evlâtların âhı karışmış rüzgârına senin.

Dalgalan ey al hilâl, ey şân-ı milletin sesi,
Sensin bu mâzî içre ecdâdın son nefesi.
Bir tek sana bakınca doğrulur eğik başlar,
Çünkü senin gölgende ölmez bu kutlu nesil.

Ne mâtemler büyüttü seni bağr-ı Anadolu’da,
Kaç ocaklar sönerken adın kaldı duâlarda.

Bir nefer son nefeste seni öptü kanıyla,
Göğe yükseldi sonra Rabbinin fermânıyla.

Senin gölgende yattı nice sultânlar, erler,
Bir secde vakti geldi toprağa düştü askerler.

Lâkin ne sen eğildin ne bu millet diz çöktü,
Her şehîd düştüğünde bir başka yiğit göçtü.

Dalgalan ey al hilâl, ey şân-ı milletin sesi,
Sensin bu mâzî içre ecdâdın son nefesi.
Bir tek sana bakınca doğrulur eğik başlar,
Çünkü senin gölgende ölmez bu kutlu nesil.

Çanakkale semâsı hâlâ seni anlatır,
Sakarya’nın rüzgârı adın ile inletir.

Dumlupınar boyunca bir duâ gibi aktın,
Her zaferin ardından semâya mühür çaktın.

Ey sancak! Sen olmasan yetîm kalırdı bu yurt,
Dağlar sessiz ağlardı, kururdu bağ ile kurt.

Çünkü vatan dedikleri yalnız taş ile toprak değil,
Bir bayrağın uğrunda cân vermektir ey asil.

Dalgalan ey al hilâl, ey şân-ı milletin sesi,
Sensin bu mâzî içre ecdâdın son nefesi.
Bir tek sana bakınca doğrulur eğik başlar,
Çünkü senin gölgende ölmez bu kutlu nesil.

Emrî der: Gün gelir de düşerse cânım yere,
Örtün beni gölgenle son seferimde bir kere.
Zîrâ senden ayrılmak gurbetlerin en zoru,
Bir Türk için bayraktır hem şeref hem de gururu…