Ay gecenin zifiri karanlığında öyle güzeldiki
Rüyalarımda görmek istediğim kadını görmüştüm sanki
karanlık yenmişti ay ışığını küstürmüştü çoktan
Uzaklaştıkça uzaklaşıyordu kalbimdeki kara sevda gibi
Korkularım çoktan yenmişti kalbimdeki aydınlığı
Oralı bile olmak istemiyordu yüreğim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta