Hani bir kuru yaprak kopup ta düşer yere,
Sen gönlüme düşersin böyle her akşamüstü.
Birden dalar giderim mazideki günlere...
Anılar,içten içe beni yer akşamüstü.
Sallanan beş parmağın aklıma gelir birden,
Seni sorar gözlerim sokaktan geçenlerden.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
