Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Her lahza meşk eden güller kanıyor,
Bülbülün hoş sesi, seherde kaldı,
Hüznü melalimden içim yanıyor,
Ümitler bilinmez bir yerde kaldı,
Her lahza meşk eden güller kanıyor
Sezai KARAKOÇ'un Mona Roza'sını hatırlattınız bu güzel şiirinizle..
Kaleminiz hiç susmasın değerli şair kardeşim..
Çok ustaca ,adeta duvar örür gibi örülmüş bir şiir, hem eskilerin ,hem yenilerin tadı var tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta