Bir keder gelir yerleşir ki en koyusundan
Yalvarmanın dikenli gözleri batar oyuk oyuk
Öyle gaddarki zaman, yaşamayı da unuttuk
Zehir sanki içtiğimiz akşamın kör kuyusundan
Geceler gündüzlere gebeyse ve sarhoş...
Ve dört bir yandan yırtık, kopuksa gönül ağlarım
Yalnızlık koyunda bir sandal olur duygularım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta