Artık dönülmez bu akşamın ufkundan
Yollarım hep sana çıkar İstanbul'un denize çıkan yolları gibi
Şarkılar sana bestelenir ve seni söyler
Eski bir gramofondan yankılanırcasına
Ve sonunda seni fasıl ederim bir köşe başında yada bir tren garinda
Bir sokak müzisyeni edasında adına yazilan türküler söylerim sıra sıra gecelerde nemrudun kızı yandirdi bizi
Ve bir buluta yüklerim hüznümü saçlarının rengini veren melanin bile kıskanır asi ve mavi duygularımla ıslatan yağmurları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta