Arşın, kızıl bir ufka batarken, uzak yeri
Hep bende kaldı gözlerin, akşam vakitleri.
Akşam kadar melûl ve de akşam kadar derin,
Dillendi simsiyah gecenin aşkı gözlerin:
Hicranla baktı, “gökyüzüdür hep, yerim”, dedi.
“Kaybolduğunda sen, yine ben beklerim”, dedi.
Tâlih bu, göklerin de senin gözlerin kadar,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta