Akşam sızıyor,
Aralık kapıdan,
İçeri usulca.
Saat hiç şaşmıyor.
Oda bile üşüyor..
Aralık kapıdan ayrılık giriyor.
Gölgelerin ucunda bir hançer,
Yavaşça saplanıyor duvara.
Aynı saatlerde,aynı kederi,
Bırakıp gidiyor zaman.
Üşüyen odalara yalnızlığın,
Sessiz rüzgârı doluyor.
Her gün biraz daha ağır,
Bir gölge düşüyor kalbime.
Her gün biraz daha,
Ağırlaşıyor akşam.
Kayıt Tarihi : 19.2.2026 21:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!