Akşam olunca şehrin varoşlarında,
Uyanır karanlığın kuytusundaki hayaletler.
Geçmişe duyduğu özleminin düşlerini yansıtır
Gecelerin görünmeyen yüzüne….
Akşam olunca şehrin varoşlarında,
İzin vermez tatlı bir rüyaya gece.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta